ไกคิง - Mecha Documents

ไกคิง

Other Works » Other Anime » ไกคิง

Gaiking

First appearance Gaiking: Legend of Daiku Maryu
Designer Ken Otsuka
Overall height 70 m
Armor solmanium alloy
Powerplant hydrute
Special feature Face Open mode
Armaments

killer bite
volt parlizer
Gaiking axe
Gaiking lance
zector hook
puncher grind
counter cross
desper sight
zaul gaizer
hydro blazer
Gaiking shield

Special attack

Shinryu Hydro Blazer

หุ่นยนต์ที่เรียกว่า ยักษ์แห่งไฟ ของหน่วยรบไดคุมาริวที่กัปตันการิสรวบรวมสมาชิกเพื่อปกป้องโลกจากการรุกรานของกองทัพดาริอุสจากต่างมิติ ไกคิงนั้นประกอบร่างโดยส่วนหัวของยานมังกร ไดคุมาริว จะแยกออกจากยานแล้วประกอบกับพาร์ทแขนและขาที่ส่งออกมาจากยาน เกราะของไดคุมาริวกับไกคิงนั้นเป็นโลหะผสมโซลมาเนียมซึ่งมีคุณสมบัติที่เป็นตัวนำพลังงานความร้อนของไฮดริวท์ที่เป็นแหล่งพลังงานได้ แต่ไฮดริวท์นั้นมีปฏิกิริยากับพลังที่เรียกว่าไฟสีแดงซึ่งแม้ว่าจะเป็นพลังที่อยู่ในจิตใจของมนุษย์โดยทั่วไปก็มีแต่ผู้ที่มีพลังแห่งไฟอันแรงกล้าเท่านั้นที่จะสามารถดึงพลังของไกคิงออกมาได้เต็มที่ โดยหน่วยไดคุมาริวนั้นก็ไม่มีนักบินที่สามารถใช้งานไกคิงได้ดีพอจนกระทั่งได้เด็กชาย ซึวาบุกิ ไดยะ มาเข้าทีม โดยไดยะนั้นได้พบกับไดคุมาริวครั้งแรกขณะที่ตามพ่อออกหาปลาซึ่งพ่อของไดยะกับลูกเรือคนอื่นๆนั้นหายสาปสูญไปจากการโจมตีของดาริอุสแต่ไดคุมาริวได้ช่วยไดยะไว้และเด็กหญิง ลูลู อาร์เจส ลูกเรือคนหนึ่งของไดคุมาริวก็สัมผัสถึงไฟแห่งจิตของไดยะได้ ไดยะนั้นฝึกฝนตนเองด้วยความตั้งใจเป็นเวลาห้าปีซึ่งกองทัพดาริอุสเข้าโจมตีเมืองที่ไดยะอยู่และไดคุมาริวก็ปรากฏตัวอีกครั้ง ตาของไกคิงนั้นสามารถยิงแสงพลังงานความร้อน เดสเพอไซท์ และเขาที่หัวก็สามารถปล่อยไฟฟ้าออกไปตอนแทงศัตรูได้ แขนทั้งสองข้างของไกคิงสามารถยิงออกไปเป็นหมัดจรวด พันเชอร์ไกรนด์ ซึ่งมีพลังทำลายสูงมากแต่แขนที่ยิงออกไปนั้นจะไม่กลับมาหาไกคิงจึงต้องเก็บคืนมาเองเท่านั้น ซึ่งส่วนเกราะไหล่ทั้งสองข้างของไกคิงก็สามารถเปิดออกและปล่อยตะขอสายเคเบิล เซคเตอร์ฮุค สำหรับช่วยเก็บมือคืนมาจากระยะห่างและสามารถประยุกต์ใช้งานอื่นๆอย่างจับตัวศัตรูไว้ได้ ที่เข่าทั้งสองข้างของไกคิงติด เคาเตอร์ครอส ซึ่งสามารถดึงออกมาถือแบบอาวุธระยะประชิดตัวหรือขว้างออกไปให้กลับมาจากระยะห่างแบบบูมเมอแรงก็ได้ ไดคุมาริวยังสามารถส่งอาวุธเสริมของไกคิงมาให้คือหอก ไกคิงแลนซ์ ที่สามารถใช้เคาเตอร์ครอสติดที่หัวเป็นเคาเตอร์แลนซ์ได้ กับขวานไกคิงแอ๋กซ์และโล่ไกคิงชิลด์ หัวไดคุมาริวที่เป็นลำตัวของไกคิงนั้นยังใช้กัดศัตรูได้และที่ตาทั้งสองข้างก็สามารถยิงลำแสงผกผัน ซาวล์ไกเซอร์ ซึ่งแท้จริงนั้นเป็นคลื่นเสียงอุลตราโซนิคจึงสามารถใช้งานในน้ำได้และยังส่งผลต่อโครงสร้างโมเลกุลของเป้าหมายทำให้เกราะเสื่อมสภาพได้ด้วย สุดท้ายก็คือ ไฮโดรเบลซเซอร์ ซึ่งแปลงพลังงานความร้อนของไฮดริวท์ (ไฮดริวท์แฟลร์) ยิงออกไปเป็นลำแสงโดยตรง นอกจากระบบบังคับด้วยคันโยกแบบปกติแล้วไดยะยังสามารถสวมโปรเทคเตอร์เพื่อบังคับส่วนแขนตามการเคลื่อนไหวของตนเองได้

ตัวไดคุมาริวเองนั้นเป็นยานแม่และฐานปฏิบัติการเคลื่อนที่ของหน่วยไดคุมาริว ในตอนที่ไดยะเข้าร่วมหน่วยนั้นเป็นลูกเรือหมายเลข 47 ซึ่งไดคุมาริวมีพื้นที่อยู่อาศัยที่รองรับลูกเรือได้มากสุดถึง 250 คน แต่เนื่องจากจริงๆแล้วหลายๆส่วนได้รับการต่อเติมเข้าไปภายหลังจากที่เดิมได้รับการออกแบบให้เป็นยานรบเท่านั้นแผนผังภายในจึงซับซ้อนมากทีเดียวและมีแต่กัปตันการิสซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของไดคุมาริวเท่านั้นที่รู้จักโครงสร้างภายในของไดคุมาริวอย่างสมบูรณ์แบบ ที่ฐานปีกของไดคุมาริวติดปืนยิงกระสุนโซลมาเนียมเจาะเกราะไว้และในปีกเองก็สามารถปล่อยดรากอนคัตเตอร์ออกไปได้ ในขณะที่ยังไม่ได้ปล่อยส่วนหัวออกไปประกอบเป็นไกคิงนั้นก็สามารถยิงซาวล์ไกเซอร์และกัดศัตรูได้ ไดคุมาริวนั้นสามารถปฏิบัติการได้ในทุกสภาวะและสามารถพรางตัวเหมือนล่องหนได้ด้วยอิลลูชันโปรเทคท์ และเมื่อม้วนตัวโดยลดส่วนหัวลงและยกหางขึ้นบังด้านหน้าเป็นรูปแบบที่เรียกว่าวอลูชันโปรเทคท์ที่ครีบกระโดงหลังจะสามารถกางบาเรียร์ออกมาป้องกันตัวได้ ในกรณีที่ปล่อยส่วนหัวออกไปแล้วนั้น ส่วนหางจะประกอบกับที่คอเหมือนเป็นวงล้อ ซึ่งหลังจากที่รองกัปตัน โรซา เบลนิคอฟได้ไอเดียจากโรลเลอร์โคสเตอร์ในสวนสนุกก็ได้คิดเป็นท่าไม้ตาย เซคเคียวโคสเตอร์แอ็ทเท็ค โดยกางบาเรียร์แล้วหมุนเข้าชนเป้าหมายด้วยความเร็ว ภายในไดคุมาริวนั้นยังมีหุ่นยนต์สนับสนุนเครื่องอื่นๆซึ่งสามารถประกอบกับไกคิงได้ โดยเมื่อประกอบกับสติงเกอร์เป็น สกายไกคิง ก็จะบินได้อย่างรวดเร็วกว่าเดิมและยังใช้อาวุธที่ติดไว้กับสติงเกอร์ได้ เมื่อถอดมือขวาและประกอบกับเซอเพนท์เป็น บัสเตอร์ไกคิง ซึ่งสามารถยิงลำแสงรูปมังกร เซอเพนท์บัสเตอร์ ได้ และเมื่อรวมร่างกับแครบบังเกอร์ซึ่งจะประกอบกับปากของไดคุมาริวเหมือนท่อหายใจเป็น ไดเวอร์ไกคิง ที่เน้นการต่อสู้ในน้ำ โดยส่วนก้ามที่อยู่ข้างตัวไกคิงจะยิงลมหมุนออกไปเป็นน้ำวน สตรีมไซโคลน ซึ่งไกคิงนั้นสามารถประกอบกับทั้งสามพร้อมกันเป็น ทริปเปิลไกคิง ได้ และหลังจากที่สติงเกอร์ได้รับการปรับปรุงเป็น ซูพีเรียร์สติงเกอร์ ก็จะสามารถประกอบเป็นหัวของไดคุมาริวแทนไกคิงเป็น ซูพีเรียร์ไดคุมาริว ได้ โดยสามารถใช้หางที่พับปเ็นเขี้ยวของซูพีเรียร์สติงเกอร์หนีบศัตรูเหมือนกัดและยิงไฮดริวท์แฟลร์ออกไปเป็นเปลวไฟ เดธไฟเยอร์ ไดยะนั้นเคยต้องต่อสู้โดยใช้พาร์ทแขนขาที่บริษัท NEX สร้างจากโซลมาเนียมสังเคราะห์เลียนแบบแทนพาร์ทของไกคิง ซึ่งพาร์ทแขนขาของ NEX มีคุณภาพต่ำกว่าของไกคิงมากจนแค่ประกอบร่างกันปฏิกิริยาจากความร้อนของไฮดริวท์ก็ทำให้แขนและขากลายเป็นสีเทาอ่อนไปซึ่งไดยะได้ตั้งชื่อร่างนี้ว่า ไคคิง แขนและขาของ NEX ยังไม่ติดตั้งอาวุธใดๆไว้เลยทำให้ต้องพึ่งการโจมตีด้วยอาวุธในหัวไดคุมาริวเป็นหลัก แต่ก็สามารถประกอบกับซูพีเรียร์สติงเกอร์เป็น ซูพีเรียร์สกายไคคิง และใช้ท่าไม้ตาย ซูพีเรียร์บูสเตอร์ โดยแผ่ไฮดริวท์แฟลร์ออกมารอบตัวพร้อมกับพุ่งใส่เป้าหมาย

ตัวจริงของกัปตันการิสนั้นก็คือ โดเบล อาร์เจส ซึ่งเดิมเป็นผู้พัฒนาอาวุธให้กองทัพดาริอุส แต่โดเบลนั้นไม่เห็นด้วยกับแผนการรุกรานโลกของจักรพรรดิดาริอุสจึงได้พัฒนาไกคิงกับไดคุมาริวขึ้นมาเพื่อใช้หลบหนีออกมาพร้อมกับนักวิทยาศาสตร์ที่กองทัพดาริอุสจับตัวไป และก่อนหน้าไกคิงนั้นโดเบลก็ได้สร้างยักษ์แห่งไฟไว้อีกสองเครื่องคือวัลคิงกับไรคิง เนื่องจากพลังของทั้งสองนั้นอยู่ในระดับที่ใช้งานยากจนทำให้นักบินเป็นอันตรายได้ หลังจากที่หนีจากโลกดาริอุสได้แล้วโดเบลก็ได้นำยักษ์แห่งไฟทั้งสองพร้อมกับยานสนับสนุนไปซ่อนไว้จนกว่าจะสามารถหานักบินที่สามารถใช้งานได้ ไกคิงที่พัฒนาเป็นเครื่องสุดท้ายจึงมีสมรรถนะพื้นฐานที่ต่ำกว่าวัลคิงหรือไรคิงเพื่อความปลอดภัย แต่ไกคิงก็สามารถเร่งสมรรถนะด้วยโหมด เฟซโอเพน ซึ่งเกราะลำตัวและเกราะครอบปากของไกคิงจะแตกแยกออกไปจากตัวเครื่องให้เห็นตะแกรงระบายความร้อนและเกราะของไกคิงเกือบทั้งหมดก็กลายเป็นสีดำ ในสภาพนี้พลังสมรรถนะของไกคิงจะเพิ่มขึ้นจากปกติเป็นสี่เท่าและแม้จะแยกเกราะลำตัวออกไปความร้อนของไฮดริวท์แฟลร์ที่แผ่ออกมารอบตัวก็ทำให้การโจมตีที่ไม่รุนแรงนักเข้าไม่ถึงตัวไกคิงอยู่แล้ว แต่การใช้โหมดเฟซโอเพนนั้นก็จะดึงพลังไฟของไดยะไปเป็นสี่เท่าของปกติด้วยเช่นกันและความร้อนภายในค็อกพิตก็เพิ่มขึ้นสูงกว่าปกติมากจนอาจเป็นอันตรายได้ ในขณะที่ใช้โหมดเฟซโอเพนนั้นไกคิงยังไม่สามารถใช้อาวุธพลังงานอย่างเดสเพอไซท์ได้ และแม้ว่าต่อมาจะได้รับการปรับปรุงโดยติดตั้งลิมิเตอร์โบลต์ให้สามารถปิดโหมดเฟซโอเพนก่อนจะเป็นอันตรายได้โดยเกราะที่แตกออกไปจะกลับมาประกอบกับไกคิงตามเดิม (โคลสเฟซ) แต่ก็จะยังไม่สามารถใช้อาวุธพลังงานได้จนกว่าจะทำการซ่อมบำรุงอย่างละเอียดก่อน ในภายหลังนั้นไดยะยังได้ท่าไม้ตาย ชินริวไฮโดรเบลซเซอร์ โดยประยุกต์จากเพลงหมัดชินริวเคนที่ไดยะเรียนมาจากลี เจนชิน โดยรวบรวมพลังงานความร้อนของไฮโดรแฟลร์ขณะที่ใช้โหมดเฟซโอเพนให้เป็นลูกบอลก่อนขว้างออกไป ซึ่งไดยะก็สามารถใช้ชินริวไฮโดรเบลซเซอร์ในโหมดปกติได้แต่พลังทำลายจะลดลงมาอย่างมาก

ความลับสุดท้ายของไกคิงก็คือ ส่วนหัวของไดคุมาริวนั้นสามารถประกอบกับแขนของไรคิงและขาของวัลคิงเป็น ไกคิงเดอะเกรท ซึ่งมีพลังในการต่อสู้ที่สูงกว่าเดิมถึง 10 เท่าได้ ไกคิงเดอะเกรทสามารถกางปีก G วิงบินได้อย่างคล่องแคล่ว เดสเพอไซท์นั้นเป็นแบบปล่อยออกไปจากนิ้วทั้งห้าเหมือนดาบแสงขนาดใหญ่และมีอานุภาพสูงกว่าเดิมมาก ส่วนเขาสามารถปล่อยไฟฟ้าออกไปจากระยะห่างได้ แขนของไรคิงนั้นนอกจากจะสามารถปล่อยพายุ เบิร์นนิงเดธสตอร์มที่รุนแรงยิ่งกว่าไลท์นิงเดธสตอร์มของไรคิงได้แล้วยังสามารถยิงออกไปเป็นหมัดจรวด กิกาพันเชอร์ไกรนด์ ซึ่งนอกจากจะมีอานุภาพสูงมากแล้วยังสามารถบังคับทิศทางหลังจากที่ยิงออกไปแล้วและให้กลับมาประกอบกับไกคิงเดอะเกรทเองได้ ที่ขาของวัลคิงนั้นมีกิกันเตอร์ครอสที่เมื่อนำมาประกอบกันแล้วยิงออกไปพร้อมไฮโดรเบลซเซอร์ก็จะเป็นท่าไม้ตาย ไฮโดรเบลซเซอร์กิกาเบิร์สท์ แต่การใช้งานไกคิงเดอะเกรทนั้นก็จะต้องใช้ไฟของไดยะเป็นสิบเท่าของปกติด้วยเช่นกันและหากว่าไฟของไดยะไม่เพียงพอแล้วไกคิงเดอะเกรทก็จะแยกชิ้นส่วนออกจากกันเอง ไกคิงเดอะเกรทนั้นยังคงมีโหมดเฟซโอเพนเดอะเกรท ซึ่งก็คือโหมดเฟซโอเพนที่แม้แต่โครงสร้างชั้นในของหัวไดคุมาริวก็จะแตกแยกออกมาเพื่อใช้พลังงานเต็มที่คือ 40 เท่าของไกคิง แต่ก็สามารถใช้ได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น ไดคุมาริวนั้นก็มีรูปแบบที่เรียกว่า เพอเฟคท์ไดคุมาริว โดยนำมิราเคิลดริลของไดจิมาริวมาติดไว้ที่ขาทั้งสองข้าง และติดไจแอนท์คัตเตอร์ของเทนคุมาริวไว้ใต้ลำตัว